Shoppen 2

Moordende concurrentie tussen de supermarkten in Weert

Vandaag bracht ik Els naar haar therapie bij Daan, een vreselijk aardig jonge vent die altijd goede zin heeft en een glimlachachtige grijns in zijn gezicht heeft gebeiteld. En hij heeft ondanks zijn jeugdige leeftijd en het feit dat hij nog steeds studeert enorm veel kennis van MS in relatie tot wat mensen die hiermee bekend zijn als therapie nodig hebben. Nog belangrijker, wat ze in relatie tot de belastbaarheid mogen doen aan oefeningen.
Als Els zich dan te buiten gaat met Daan ga ik tegenwoordig even naar de Lidl die vlak daarbij is gevestigd. Eerst bracht ik een artikel terug dat ik bij nader inzien eigenlijk toch niet nodig had. Het was leuk, handig en vooral niet te duur. Tip: als je goedkoop batterijen wilt, koop dan een product bij de Lidl waar batterijen bij in zitten, vervang ze door lege en breng het artikel later weer terug. Er is toch geen controle op de inhoud! Ha ha. Niet doorvertellen hoor, het is een beetje aso.
Op mijn boodschappenlijstje stonden een rustiek stokbroodje, een deurbel en spruitjes. Spekblokjes en drop stonden er niet op.
En dan sta je dan met je goede gedrag bij de kassa, ik had immers de volle batterijen in het doosje laten zitten, doet de kassier  ineens een beetje lullig tegen mij. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om om met een tas van Albert Hein bij hem aan de kassa te komen staan. Nou zeg ik. Veel verder kwam ik niet. Hij riep naar een medewerker van hem met de vraag of hij een grote boodschappentas wilde aanreiken. Hij legde dat ding op de balie, de letters erop waren van het koeiensoort, pontificaal en pijnlijk naar mijn ogen gericht. Zo meneer zei hij, DIT zijn tassen, beter en groter als wat u nu heeft. Als u nou mij uw tas geeft dan krijgt u deze. Slim hoor. Ik dacht toen bij mezelf dat die man het nog wel eens zou schoppen tot assistent manager of NOG hoger.
Ik weet al jaren dat de concurrentie in de supermarktwereld moordend is maar dit soort moordaanslagen op de concurrentie is toch iets wat ik niet achter het vriendelijk gezicht van de Lidl had gezocht.

Calamaris 2

De brave borst die mij deze week mailde  dat het bericht op de radio over varkensanus waarschijnlijk een broodje aap verhaal betrof heeft geen gelijk denk ik.
Het Europees Parlement zou er ook mee bezig zijn, dat geeft te denken. Na het paardenvleesschandaal is er weer een volgend. Hoe zullen ze dit schandaal gaan noemen? Het calamarisschandaal, het varkensanusschandaal of het schandaal van de sluitspier van het varken. Interessant om te weten is dan ook hoe het in de verschillende talen van Europa gaat worden genoemd. Frankrijk: l'affaire sphincer de cochon, Engeland; THE pigs ass case. Duitsland; der Fall des verarschten  Schweine Arschloch, Spanje; Esfinter de Puerco en zo voort. Ze zouden op menukaarten niet misstaan. Sphincer de Cochon avec legumes et Pommes de Terre. Mooi gekalligrafeerd en verluchtigd op een kaart van geschept lompenpapier.
Klinkt erg lekker!
Wat ik niet snap is dat calamiris en sluitspieren van varkens waarschijnlijk onwaarschijnlijk goedkoop zijn er toch een aanleiding is om er mee te frauderen. Natuurlijk kan het ook zo zijn dat er iemand is die vindt dat het een dusdanige delicatesse is, de genoemde sluitspier welteverstaan, dat iedereen dat moet leren kennen. Ik heb immers een tante gehad die helemaal gek was op de kippenstaart. Althans het stukje van de kip waarin de staartveren geprikt zitten. Het is een raar uitziend stukje kip wat volgens mij duidelijk alleen maar in frikandellen mag zitten. Dat ding van het varken hoort daar m.i ook in thuis.
Zo'n kippending ziet er een beetje hartvormig uit, met wat volume. Misschien deed die hartvorm het hart van tante wel sneller kloppen. In een romantisch doosje bonbons zitten ook altijd een of meer hartvormige bonbons. Wellicht dat deze vorm toch meer los maakt dan ik mij als man kan voorstellen. Zelf heb ik er nooit mijn tanden durven inzetten. Dat heb ik wel gedaan met saté van hondenvlees, in Suriname. Ik ben er echter nooit achter kunnen komen of het van een pup was of van een oude teef.....

Calamaris

Goed nieuws over de frikandellen

Heerlijk gegeten een half jaar geleden. Bij de Griek in Weert aan het Oud Kerkhof. Ik kon die avond niet bedenken dat ik daar zoveel maanden later nog eens speciaal en vooral met een gerustgesteld gevoel aan zou terugdenken.
Ik at die avond kleine kalamaris of hoe ze daar nu ook worden genoemd. Kleine inktvisjes van de soort waarvan de inktvisringen worden gemaakt. Kleintjes dus, niet veel langer dan zo'n 6 à 7 centimeter. Stuk voor stuk botermals en verrukkelijk op smaak. Er zat natuurlijk ook voldoende garnituur bij om de zaak te vullen. Om een staat van volledige verzadiging te kunnen bereiken is dit garnituur prima, niets op aan te merken. Echter, de inktvissen waar het mij om ging, ver boven mijn verwachting. Daarvoor ga ik nog eens terug. Alleen voor die! Nadrukkelijk niet voor de algemener bekende gefrituurde inktvisringen. Nooit meer de ringen met een gefrituurd jasje er omheen. Zonder dat jasje wil ik er nog wel eens over nadenken en er vooral eerst goed naar kijken. Het zal je toch maar gebeuren dat je in een bierbeslagje gefrituurde varkensanus oftewel sluitspier van het varken op je bordje krijgt.
Dat was het onderwerp in het nieuws vanavond op de radio.
En dan de volgende dag gebeld worden door de kok die dit opbiecht.
Niet alles gaat dus in de frikandellen.
YAK

Shoppen

Het heerlijke leven van de pensionado;

Ik mag tegenwoordig als pensionado graag op mijn dooie gemak shoppen. Althans als dit datgene is waarvan ik denk dat vrouwen dit zo doen, is het dat wat ik dus graag doe. In deze fase van het leven heb je nu eenmaal zeeën van tijd om rustig je tijd te nemen voor zaken die je, toen je nog werkte, vaak even snel tussendoor deed.
Door winkels zwerven, van alles in je handen nemen, kijken, voelen, ruiken. Voor mij, en dat blijkt eigenlijk al uit het woord ruiken, speelt mijn shoppen zich niet af in kledingzaken. Zelfs niet in gereedschapwinkels. Ik dwaal door supermarkten, alles bekijken, producten, verpakt, los, bekend, nieuw, uit binnen- en buitenland, al dan niet exotisch... Gewoon leuk om te kijken wat er allemaal in de producten en in het assortiment zit en bedenken wat je er zo allemaal mee kunt doen. In een grote super kun je echt wel een uur of twee zoet blijven en dan gewoon met lege handen weer de deur uitstappen.
Vandaag even bij de Lidl binnen, echt boodschappen doen moet nu eenmaal ook weleens. In een boekhandel en in een super krijg ik vaak een flinke aandrang om naar het toilet te gaan. In Nederland zijn toiletten in winkels geen gemeengoed dus moet ik vaak snel naar huis en ga ik later terug om het winkelwagentje verder te vullen. Vandaag in de Lidl was het ook weer prijs. Ik moest! De paar boodschapjes die ik al had konden nog wel mee. Een kassiere plaatste net een bordje dat de kassa sloot. Ik overwoog nog even om zielig mijn charmes in de strijd te gooien en onder vermelding van de gewichtige redenen alsnog te mogen afrekenen. Toch maar niet dus en ik sloot braaf aan bij de tweede kassa waar ik ook zo aan de beurt zou zijn. De buikkrampen onder controle houdend door slim adem te halen.
Nu was ik de laatste aan deze kassa in ik mocht van de kassiere het bordje neerzetten dat de kassa was gesloten. Fijn, dat vind ik altijd leuk omdat ok me dan altijd een mazzelaar voel. En dan gebeurt het, 
Een andere pensionado stelde aan mijn kassiere wel de vraag die ik zelf aan de andere kassa niet wilde stellen. En, nee, hij mocht daar niet meer afrekenen, ze ging eten. EEN artikel. Nee! Prima, zoals zij dit correct en gedecideerd tegen de klant zei. Toen begon eerst het soebatten, toen boosheid en zelfs beledigingen. De hakken van de kassiere konden echt niet dieper in het glazuur van de vloertegels. Strak hoor.
Zij hielp mij vriendelijk verder terwijl ik heel rustig en diep door de neus bleef ademhalen. Uiteindelijk blies de pensionado de aftocht naar kassa vier waarvan de rij inmiddels was gegroeid met twee mudjevol geladen winkelwagentjes. Hij bleef maar mopperen in een taal die ik niet verstond, iets van een ander continent op een kleine 2500 kilometer hier vandaan. 
Daar is het een heel leven lang relaxed en stressless.

Fietsers van rechts

Ik check weleens mijn email. Dat gebeurt bijna altijd als ik het doordringende geluid van een sonar hoor. Bij gebrek aan een mooie riedel morsetekens die mij zouden kunnen vertellen dat er een berichtje voor mij is, is dit het geluid dat mij net voldoende eigenzinnigheid en postuur toedicht om iedereen die binnen gehoorsafstand bevindt  zich te laten afvragen wat ze in godsnaam horen. Dit is dan mijn met zorg gekozen geluid voor als de postbode is geweest. Als je toch bedenkt welke idee en techniek hier allemaal achter dit geluid zit is dat toch alleen maar mooi. Onderzeeboten opsporen. Niet om ze goedendag te zeggen maar om te laten afborrelen. Boemmmm.... Blubbubbubbubbubub bup b b. Als jonge lezer van oorlogsverhalen, vooral die zich op zee afspeelden, was sonar toch echt iets geheimzinnigs voor mij. Ik moest toen wel al lezend zelf het geluid erbij bedenken. Zelfs in mijn marinetijd bleef dat idee nog hangen. De romanticus in mij zeker. Ik leerde toen wel het echte geluid kennen. 
Als het sonargeluidje niet gaat, dan check ik mijn mail ook. Maar dan uit nieuwsgierigheid. Vooral als ik al lang niets meer heb ontvangen. Nog niet dezelfde nieuwsgierigheid die ik tegenwoordigheid overal om me heen zie. Jan en Alleman loopt de godganse dag apps en mail te checken. Lopen? 
Net na het checken van mijn mail en een kopje koffie zonder iets lekkers zit ik in da auto, op weg naar een boodschap die ik eigenlijk best wel op de fiets had kunnen doen. Ik wacht geduldig tot een karavaan scholieren met de fiets, drie tot vier man breed van rechts komend de voorrangsregels volledig en op hun gemak uitbuit. Lekker zittend en luisterend naar een populaire DJ ben ik toeschouwer en zie ze, 3 man breed de bocht door en maar druk doen, er haken een paar sturen in elkaar en een van hen, net alsof hij de olympische vlam omhoog houdt als wanneer hij het kanaal in zou fietsen, zo houdt hij zijn iPhone omhoog als hij op zijn gezicht gaat. Intens geluk is van zijn gezicht af te lezen dat zijn iPhone heel is gebleven. Zelf in de kreukels maar wel nog steeds met iedereen in contact. Hij "leeft" dus nog.
Nee, Zo nieuwsgierig ben ik dan nog niet.

Observatie

 13-10-2013
Net een dagje geleden ben ik teruggekeerd uit het warme Portugal. Vandaag is het koud, nat, guur. Verder is er ook niets aan.
Mijmerend over herinneringen uit de voorbije twee weken in het letterlijk en figuurlijk warme klimaat van dit land zie ik mezelf zo weer zitten op de kade in Ferragudo. Om mij heen stapels kreeftenkooien, hopen visnetten, vissersbootjes die maar net boven de kade uitkomen en mensen die daar hun kostje bij elkaar scharrelen. Visnetten worden na het gebruik van de afgelopen nacht ook deze dag opnieuw nagekeken. Schelpen, wier en in de mazen verstrikte ondermaatse visjes worden eruit gepeuterd en achteloos in het verrassend schone havenwater gegooid. Zonder enige emotie schrokken de wachtend ronddobberende meeuwen datgene wat bij ze in de buurt valt naar binnen. Ze zijn het zo goed gewend dat ze nog geen zwempoot extra verzetten om zich een wat verder weg terechtgekomen visje toe te eigenen en laten dat zomaar wegzinken. Eigenlijk ziet het er allemaal wel rustig en idyllisch uit. Aan het lome einde van de dag sluiten de vissermannen met een vermoeide maar voldane blik in de ogen hun dag af met een flesje bier aan een klein bezoedeld tafeltje waaraan alleen zij gaan zitten en geen kijkers van buitenaf. Ook de meeuwen sluiten hun dag waarderend en met voldoening af, ze schijten de boel nog eens lekker onder.